រឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួន

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្តាប់លោកគ្រូ ព្រីនស៍ អធិប្បាយលើឆាណែលគ្រីស្ទបរិស័ទមួយ។ ក្រោយមកមានពេលមួយ ព្រះ‌វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធបាននាំខ្ញុំឲ្យអានសៀវភៅរបស់លោកគ្រូគង្វាល ព្រីនស៍ ដែលមានចំណងជើងថា Grace Revolution។

ខ្ញុំបានក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ នៅពេលដែលព្រះបានបង្ហាញខ្ញុំថា គោលបំណងនៃជីវិតរបស់ខ្ញុំត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ គឺព្រះយេស៊ូវ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តចូលរួមក្នុងព័ន្ធកិច្ចដោយបម្រើជាអ្នកដឹកនាំយុវជននៅក្នុងស្រុករបស់ខ្ញុំ។

នៅឆ្នាំ ២០០៨ គ្រូពេទ្យបានរកឃើញថាមានដុំពកចំនួន ៧ នៅលើសុដន់ខាងឆ្វេង និងមួយនៅសុដន់ខាងស្តាំរបស់ខ្ញុំ។ ជាសំណាងល្អ ពួកវាមិនមានអ្វីគួរឲ្យកត់សម្គាល់ទេ។ នៅឆ្នាំ ២០១២ ចំនួនដុំពកនៅខាងឆ្វេងបានកើនឡើងដល់ទៅ ៨។ គ្រូពេទ្យបានប្រាប់ខ្ញុំឲ្យមកធ្វើការតាមដានក្នុងពេល ៦ ទៅ ១២ ខែក្រោយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន យើងបានសម្រាលកូនដំបូងរបស់យើង ដូច្នេះខ្ញុំមិនអើពើនឹងដំបូន្មានរបស់គ្រូពេទ្យក្នុងការធ្វើការតាមដាននោះទេ។ ខ្ញុំក៏មិនបានធ្វើការតាមដានដោយសារការភ័យខ្លាចដែរ។

ក្នុងអំឡុងពេលសិក្សានៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំធ្លាប់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះអាក្រក់ខ្លាំង ហើយបង្កបញ្ហាជាច្រើនដល់មិត្តភក្ដិ សាលារៀន និងក្រុមគ្រួសារ។ ខ្ញុំក៏បានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងក្រុមក្មេងទំនើង និងសកម្មភាពអាក្រក់ៗដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ទាំងរាងកាយរបស់ខ្ញុំ និងមនុស្សដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំ។

កាលពីនៅក្មេង កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះហ្សាការី មានការយឺតយ៉ាវក្នុងការនិយាយ ចូលចិត្តប្រើអំពើហិង្សា តែងតែបាត់ស្មារតីរាប់ម៉ោងជាប់ៗគ្នា ហើយធ្វើរឿងតែមួយមុខពេញមួយថ្ងៃ។ ពេលខ្លះគាត់ក៏មិនសហការចូលរួមជាមួយយើងដែរ។

បន្ទាប់ពីមិត្តស្រីរបស់ខ្ញុំបានសុំបែកគ្នាជាមួយខ្ញុំនៅដើមឆ្នាំ ២០១៤ ខ្ញុំបានឈប់ពីការងាររបស់ខ្ញុំជាមួយស្ថានីយ៍ព័ត៌មានទូរទស្សន៍ជាតិមួយ ហើយបានផ្លាស់ពីទីក្រុង ប៊ុយការេស្ត (Bucharest) ត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំវិញគឺ ក្រុងអារ៉ាដ (Arad)។

ខ្ញុំមានអាយុហុកសិបប្រាំពីរឆ្នាំហើយ និងមានបញ្ហាក្នុងការចងចាំឈ្មោះ ដូចជាឈ្មោះរបស់តារាភាពយន្តក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលពេញនិយម