រឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួន

ខ្ញុំមានអាយុសាមសិបបួនឆ្នាំ ហើយបានចូលរួមក្នុងព័ន្ធកិច្ចពេញពេលអស់រយៈពេលដប់បីឆ្នាំ។ អស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំហើយ ដែលខ្ញុំ និងស្វាមីបានធ្វើជាគ្រូគង្វាលនៅក្រុមជំនុំទីប្រជុំជនមួយក្នុងទីក្រុងឈីកាហ្គោ។ យើងបានបង្កើតការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ធ្វើសិក្ខាសាលា បង្រៀន បណ្តុះបណ្តាល និងផ្សាយដំណឹងល្អ។ យើងបានឃើញមនុស្សទទួលការសង្គ្រោះ ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក បំពេញដោយព្រះ‌វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ និងបានឆ្លងកាត់វគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលភាពជាសិស្ស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងបានឃើញផលផ្លែដែលនៅស្ថិតស្ថេរតិចតួចណាស់។

កាលពីប៉ុន្មានខែមុន ខ្ញុំបានមើលសេចក្ដីអធិប្បាយមួយដោយលោកគ្រូយ៉ូសែប ព្រីនស៍។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធ្លាក់ទឹកចិត្ត និងឯកោបន្តិច។ នៅចុងបញ្ចប់នៃសេចក្ដីអធិប្បាយនោះ លោកគ្រូយ៉ូសែប បានចាប់ផ្តើមថ្លែងទំនាយអំពីការប្រោសឲ្យជា ហើយអ្វីមួយដែលគាត់បាននិយាយបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ។ គាត់បាននិយាយថា ព្រះអម្ចាស់ចង់ព្យាបាលអ្នកដែលព្រួយបារម្ភអំពីការជ្រុះសក់ពេញៗដៃជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយគាត់បានអធិស្ឋានសុំឲ្យស្បែកក្បាលរបស់ពួកគេបានជាសះស្បើយ។

ប្រហែលជា ១៨ ខែមុន ខ្ញុំបានបាត់បង់មិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ពេលខ្ញុំទទួលបានដំណឹងថាគាត់បានស្លាប់ ខ្ញុំមានការតក់ស្លុតជាខ្លាំង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំថប់ដង្ហើមស្ទើរដាច់ខ្យល់ និងកម្រើកមិនបានសោះ​។ ពេលខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះ ខ្ញុំដើរតម្រង់ទៅបន្ទប់ដេកដើម្បីអានព្រះគម្ពីរ ប៉ុន្តែពេលកំពុងអាន ខ្ញុំបានគប់​ព្រះគម្ពីរចោល​នៅក្នុងបន្ទប់ហើយស្រែកថា «តើព្រះអាចឲ្យមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំស្លាប់យ៉ាងដូច្នេះមែនឬ?» ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំឈប់ជឿលើព្រះ ទោះបីជាខ្ញុំធំឡើងក្នុងគ្រួសារគ្រីស្ទបរិស័ទ ហើយដឹងអំពីការអស្ចារ្យទាំងអស់របស់ព្រះក៏ដោយ។

យើងបានចាប់ផ្តើមស្តាប់សេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោកគ្រូ យ៉ូសែប ព្រីនស៍ តាំងពី ១០ ឆ្នាំមុន។ នៅពេលនោះ កូនស្រីច្បងរបស់ខ្ញុំបានសម្រាលកូននៅអាយុ ២៤ សប្តាហ៍ ប៉ុន្តែទារកនោះរស់បានត្រឹមតែ ៣ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ វាគឺជារឿងដ៏លំបាកបំផុតដែលគ្រួសារយើងត្រូវស៊ូទ្រាំ។

នៅក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១៩ ខ្ញុំបានឮលោកគ្រូ ព្រីនស៍ អធិប្បាយមេរៀនមួយ ដែលលោកគ្រូបានលើកឡើងជាពិសេសថា អស់អ្នកដែលស្តាប់នឹងមានការទម្លុះទម្លាយពីការពិបាកមាន​កូនរបស់ពួកគេនៅមួយឆ្នាំបន្ទាប់។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំ និងស្វាមីបានរៀបការអស់រយៈពេលជិត ១៣ ឆ្នាំ ហើយមិនអាចមានកូន។

កាលពីមួយខែមុន កូនស្រីរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារ។ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំក៏បានទទួលដំណឹងនៅដើមឆ្នាំនេះថា ក្រុមហ៊ុនដែលគាត់កំពុងធ្វើការនឹងត្រូវបិទទ្វារ​។ ខ្ញុំក៏គ្មានការងារធ្វើដែរ ដោយសារតែមានរបួសខ្នងផ្នែកខាងក្រោម។ អ្វីៗហាក់ដូចជាអាប់អួរ ហើយខ្ញុំព្រួយបារម្ភអំពីរបៀបដែលយើងនឹងបង់ថ្លៃចំណាយរបស់យើង។

ខ្ញុំត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានការឆ្លងមេរោគ streptococcus (បាក់តេរីដែលបង្កជំងឺដូចជា រលាកបំពង់ក រលាកសួត និងការឆ្លងមេរោគក្នុងឈាម) ហើយមានការឈឺចាប់ដែលមិនអាចទ្រាំទ្របាននៅក្បាល ដៃ និងជើងរបស់ខ្ញុំ។

កាលពីដើមឆ្នាំមុន ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកនៅពេលព្រឹកមួយ ហើយខ្ញុំមិនអាចហាមាត់​បានទេ។ ពេលខ្ញុំព្យាយាមហាមាត់ ស្រាប់តែមានសំឡេង «ឃ្លុក»។ ខ្ញុំមានការលំបាកក្នុងការដុសធ្មេញ ញ៉ាំអាហារ និងសូម្បីតែស្ងាប។

នៅឆ្នាំ ២០០៨ គ្រូពេទ្យបានរកឃើញថាមានដុំពកចំនួន ៧ នៅលើសុដន់ខាងឆ្វេង និងមួយនៅសុដន់ខាងស្តាំរបស់ខ្ញុំ។ ជាសំណាងល្អ ពួកវាមិនមានអ្វីគួរឲ្យកត់សម្គាល់ទេ។ នៅឆ្នាំ ២០១២ ចំនួនដុំពកនៅខាងឆ្វេងបានកើនឡើងដល់ទៅ ៨។ គ្រូពេទ្យបានប្រាប់ខ្ញុំឲ្យមកធ្វើការតាមដានក្នុងពេល ៦ ទៅ ១២ ខែក្រោយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន យើងបានសម្រាលកូនដំបូងរបស់យើង ដូច្នេះខ្ញុំមិនអើពើនឹងដំបូន្មានរបស់គ្រូពេទ្យក្នុងការធ្វើការតាមដាននោះទេ។ ខ្ញុំក៏មិនបានធ្វើការតាមដានដោយសារការភ័យខ្លាចដែរ។

កាលពីនៅក្មេង កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះហ្សាការី មានការយឺតយ៉ាវក្នុងការនិយាយ ចូលចិត្តប្រើអំពើហិង្សា តែងតែបាត់ស្មារតីរាប់ម៉ោងជាប់ៗគ្នា ហើយធ្វើរឿងតែមួយមុខពេញមួយថ្ងៃ។ ពេលខ្លះគាត់ក៏មិនសហការចូលរួមជាមួយយើងដែរ។

ខ្ញុំមានអាយុហុកសិបប្រាំពីរឆ្នាំហើយ និងមានបញ្ហាក្នុងការចងចាំឈ្មោះ ដូចជាឈ្មោះរបស់តារាភាពយន្តក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលពេញនិយម