கிறிஸ்துவுக்குள் அடையாளத்தை கண்டு கொண்டேன்

விடுதலை என்றால் எப்படி இருக்கும் என்று சொல்லி அநேக நாட்கள் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். எனவே பல இடங்களில் அதை அறிந்து கொள்ள முற்பட்டேன், ஆனால் என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை.

12 வயதாக இருக்கும்பொழுது எனக்கு சுய சந்தேகம், சுய பாதுகாப்பின்மை, மன அழுத்தம், தன்னைத்தானே காயப்படுத்திக் கொள்ளும் காலமாக இருந்தது. வருடங்கள் செல்ல செல்ல அது மிகவும் அதிகமானது. என்னுடைய உணர்ச்சிகளை எப்படி கட்டுப்படுத்துவது என்று எனக்கு தெரியவில்லை. எந்த நேரத்திலும் நாம் சோகமாகவே இருப்பேன்.

நான் செய்த, சொன்ன எந்த ஒரு காரியமும் போதுமானதாக இல்லை. என்னுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதிலும் போதாமையிலும் இருந்ததினால் எனக்கு வாழ சற்றேனும் பிடிக்கவில்லை. எப்படியோ வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன். ஒருநாள் என்னுடைய பள்ளி தோழி என்னை New Creation திருச்சபையின் வாலிபர் கூட்டத்திற்கு வரும்படி அழைத்தாள். நாங்கள் பள்ளியிலே அதிகமாக பேசிக்கொண்டதில்லை. ஆகவே ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்திடாத போதிலும் நான் அவளோடு சென்றேன்.

பின் நாட்களில், அந்த குடும்பத்தின் நபர் என்னை ஆங்கில ஆராதனையில் கலந்து கொள்ள அழைத்தார். அன்று காலை, பாஸ்டர் பிரின்ஸ் பேசிக்கொண்டிருந்த போது என்னுடைய விடுதலையை நான் கண்டுகொண்டேன் என்பதை அறிந்து கொண்டேன்.

நான் தொடர்ந்து சபைக்கு வந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒருநாள் ஒரு ஆராதனை பாடல் வரிகள் இப்படியாக இருந்தது, ‘கிறிஸ்து போதும்.’ அந்த நாளில் நான் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக் கொண்டேன். இரட்சிக்கக் கூடியதான தேவனை, கிருபை நிறைந்த தேவனை, அன்பு நிறைந்த தேவனை நான் அறிந்து கொண்டேன்.

எனக்கு அந்த தோழியோடும் அவள் குடும்பநபரோடும் உண்டான சந்திப்பிற்காக நான் நன்றியுள்ளவளாக இருக்கிறேன். இப்போது ஆராதனை செய்யும்படியான ஒரு வாஞ்சை எனக்கு உண்டாயிருக்கிறது. இரட்சிக்கப்பட்டதிற்காகவும், பாஸ்டருடைய ஊழியத்தின் மூலம் நடத்தப்படுவதற்காகவும் போஷிக்கப்பட்டதிற்காகவும் நான் நன்றியுள்ளவனாய் இருக்கிறேன்.