தனிப்பட்ட அனுபவங்கள்

எனக்கு எப்போதுமே நான் தோற்றுப் போனவன் என்ற உணர்வு இருக்கும், நான் எல்லாவற்றிலும் பிந்தினவனாக காணப்பட்டேன் -பள்ளிக்கூடத்தில், கல்லூரியில், விளையாட்டுகளில், வேலை ஸ்தலத்திலும் கடைசி நபராக இருப்பேன். எந்த ஒரு காரியத்திலும் நான் வெற்றியை அனுபவித்ததே இல்லை. எனவே வாழ்க்கையில் எனக்கு வெற்றி இல்லை என்றே எண்ணினேன்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நான் வேலை இல்லாமல் தங்க இடமெல்லாம் இருந்தேன். நான் என்னுடைய குடும்பத்தினாலே புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்தேன் ஏனென்றால் என்னிடம் இருந்த பணம், வசதி வாய்ப்பு அனைத்தும் மறைந்து விட்டன. என் மகனும் நானும் சிறிய கிராமத்தில் ஒரு குடும்பத்தோடு வசிக்கும்படியான சூழ்நிலை உண்டானது, அந்த குடும்பத்தில் ஒருவர் மட்டுமே அருகில் இருந்து பட்டணத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார், அவருடைய மாத வருமானமான வெறும் 70 டாலர் வைத்து ஏழு பேருக்கு உணவளித்து வந்தார். அப்போது இருந்த வாழ்க்கை நிலை நாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது.

எனக்கு 34 வயதாகிறது. நான் கடந்த 13 வருடங்களாக முழு நேர ஊழியத்தில் இருக்கின்றேன். ஏழு வருடங்களாக நானும் என்னுடைய கணவரும் சிக்காகோவில் இருக்கிறதான ஸ்தல சபையில் போதகர்களாக இருந்தோம். நாங்கள் வேத பாட வகுப்புகள், கருத்தரங்குகள், போதனைகள், பயிற்சிகள், வெளி ஊழியங்கள் என அநேக விதங்களில் செயல்பட்டு வந்தோம். மக்கள் இரட்சிக்கப்படுவதையும் தண்ணீர் ஞானஸ்தானம் பெறுவதையும், பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டு, சீஷத்துவ வகுப்புகளில் கலந்து கொள்வதையும் பார்த்திருக்கிறோம். இருப்பினும், குறைவான கனிகள் உண்டாவதை கவனித்தோம்.

நான் ரியல் எஸ்டேட் துறையில் சேர்ந்தபோது ஒரு விற்பனையை நேர்த்தியாக முடிப்பது எனக்கு கடினமாக இருந்தது. நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகும் எனக்கு எந்தவித வருமானமும் இல்லை. வாராந்திர விற்பனை கூட்டங்கள் எனக்கு மிகவும் மன அழுத்தத்தை தந்தது, எனவே நான் நம்பிக்கையற்றவனாய் ஏமாற்றம் நிறைந்தவனாய் காணப்பட்டேன்.

இந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் ஆஸ்திரேலியாவில் எங்களுடைய பட்டணத்தில் 30 ஆண்டுகளாக கண்டிராத மோசமான புயல் உண்டானது. என்னுடைய கணவனார் அந்த புயலுக்கு முன்பதாக எங்களுடைய வீட்டில் உள்ள அனைத்தையும் பாதுகாப்பாக பத்திரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது நான் எங்களுடைய இருப்பிடத்தை சுற்றிலும் எண்ணெய் பூசி தேவனுடைய பாதுகாப்பிற்காக நன்றி செலுத்தி கொண்டு இருந்தேன்.

என்னுடைய கணவர் விற்பனையாளராக பத்து ஆண்டுகள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். அதினிமித்தம் அவர் அநேகம் பிரயாணங்கள் செய்ய வேண்டி இருந்தது. நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பல வாரங்களாக, சில நேரங்களில் பல மாதங்களும் பார்க்காமல் இருந்திருக்கிறோம். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு அவருடைய நிறுவனத்தில் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டது, அதினிமித்தமாக அதிலிருந்து வந்த ஊதியமானது எங்கள் உணவிற்கும் இருப்பிட செலவுகளுக்கும் போதுமானதாக இல்லை.

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக நான் ஜோசப் பிரின்ஸ் அவர்களின் செய்தியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில், நான் சற்று சோர்வோடும் தனிமையிலும் இருப்பதை உணர்ந்தேன். தன்னுடைய செய்தியின் முடிவில் ஜோசப் சுகத்தை தீர்க்கதரிசனமாக உரைக்க ஆரம்பித்தார். அவர் சொன்ன ஒரு காரியம் என் கவனத்தை ஈர்த்தது. ஒவ்வொரு நாளும் கை நிறைய தனது முடி கொட்டுவதினால் வருத்தத்தோடு கவலைப்படுகிற உங்களை தேவன் சுகமாக்க விரும்புகிறார் என்று சொல்லி, தலை பகுதி சுகமாக அவர் ஜெபித்தார்.

விடுதலை என்றால் எப்படி இருக்கும் என்று சொல்லி அநேக நாட்கள் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். எனவே பல இடங்களில் அதை அறிந்து கொள்ள முற்பட்டேன், ஆனால் என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை.

என்னுடைய பிள்ளைகள் கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் வளர்க்கப்பட்டார்கள். சிறுவயதிலேயே இரட்சிக்கப்பட்டார்கள். சில வருடங்களுக்கு முன்பாக 20 வயதான என்னுடைய மகள் வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டாள், எங்கள் குடும்பத்தோடு தொடர்பு கொள்ளுவதை நிறுத்திவிட்டாள், போதைப் பொருட்களுக்கு அடிமையாகி, மரபுகளை விட்டு, செய்ய தகாத பழக்கங்களில் ஈடுபட்டாள். அவள் வியாகுலத்தினாலும் வேதனையின் தாக்குதலினாலும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டாள். அவளை அப்படி பார்ப்பது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது, ஏனென்றால் உங்களுக்கு அவளைத் தெரிந்திருந்தால் அவள் எவ்வளவு இனிமையானவள், இப்படிப்பட்ட அழகான மகள் வேண்டும் என்று நினைப்பீர்கள்.

வளர்ந்து வரும் நாட்களில், நான் எந்த வித தீய காரியங்களையும் செய்ய மறுத்து நல்ல காரியங்களை செய்து நல்லவளாக இருக்க விரும்பினேன். எனக்கு திருமணமாகி இரண்டு மகன்கள் இருக்கிறார்கள். எனக்கும் என் கணவருக்கும் அடிக்கடி சண்டைகள் வரும் பலமுறை அதினிமித்தம் விவாகரத்து பெற்றுக் கொள்ளும்படி முயற்சித்து இருக்கிறோம். பயத்தினாலும் கலக்கத்தினாலும் அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் எப்படி வீட்டின் தேவைகளை சந்திப்பேன் என்பதை அறியாமலும் பிள்ளைகளுடைய பல்கலைக்கழக படிப்பில் செலவுகளுக்கு என்ன செய்வேன் என்று புரியாமலும் எதிர்காலமே இரண்டு காணப்பட மிகுந்த போராட்டத்தில் இருந்தேன். அதன் விளைவாக முற்கோபகாரியாகவும் மன அழுத்தம் ஒடுக்குதலின் சிந்தனைகளாலும் நிரம்பினேன்.

10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து நான் பாஸ்டர் பிரின்ஸ் அவர்களுடைய பிரசங்கங்களை கேட்க ஆரம்பித்தேன். தேவனுடைய நன்மை, இரக்கம், கிருபை, அன்பை குறித்து அதிகமாக கற்றுக் கொண்டேன்.

18 மாதங்களுக்கு முன்பாக ஒரு விபத்தில் என்னுடைய பாய் பிரண்டை இழந்துவிட்டேன். அவனுடைய மரண செய்தியை நான் கேட்ட பொழுது, நான் முற்றிலுமாய் தளர்ந்து உடைந்து போனேன். என்னால் சுவாசிக்க முடியாமல் இருப்பதையும் என் சரீரம் அசைவில்லாமல் இருப்பதையும் உணர்ந்தேன். நான் வீட்டுக்கு வந்த போது நேரடியாக என்னுடைய படுக்கை அறைக்கு சென்று வேதாகமத்தை வாசித்தேன் ஆனால் வாசிக்கும் பொழுது அதை என்னுடைய அறையில் ஏறிந்து விட்டு, உரத்த சத்தமாக, எப்படி தேவன் என் பாய் பிரண்டை மரிக்க அனுமதிக்கலாம்? என்று கத்தினேன். அந்த நேரத்திலிருந்து, கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் வளர்ந்திருந்தும் தேவனுடைய சகல அற்புதங்களையும் அறிந்திருந்தும் நான் தேவனை விசுவாசிப்பதை நிறுத்தி விட்டேன்.