เรื่องราวส่วนตัว

เมื่อประมาณ 10 ปีก่อน เราเริ่มฟังคำสอนของอาจารย์โจเซฟ ปรินซ์ ในเวลานั้น ลูกสาวคนโตของฉันคลอดลูกก่อนกำหนดเพียง 24 สัปดาห์ แต่ทารกมีชีวิตอยู่ได้แค่ 3 วันเท่านั้น นั่นเป็นช่วงเวลาที่ยากที่สุดที่ครอบครัวของเราต้องเผชิญ

ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่ตั้งแต่เด็ก เราถูกสอนว่าเมื่อเราทำบาป เราจะต้องได้รับการลงโทษ ครอบครัวของเราไม่มีสันติสุขเลย พ่อแม่ของฉันทะเลาะกันแทบทุกสัปดาห์ และบ่อยครั้งการทะเลาะนั้นก็รุนแรงถึงขั้นข่มขู่กันด้วยความรุนแรงทั้งสองฝ่าย ทำให้ฉันมีบาดแผลทางใจตั้งแต่ยังเด็ก

ในเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 2019 ฉันได้ฟังคำเทศนาของอาจารย์ปรินซ์ ซึ่งท่านได้กล่าวอย่างเจาะจงว่า จะมีบางคนที่กำลังฟังอยู่ได้รับการช่วยกู้เรื่องภาวะการมีบุตรยากภายในปีหน้า ในเวลานั้น ฉันกับสามีแต่งงานกันมาเกือบ 13 ปีแล้ว แต่ยังไม่สามารถมีลูกได้

ฉันต้องต่อสู้กับภาวะซึมเศร้าเป็นระยะ ๆ มาหลายปี แต่ปี ค.ศ. 2020 เป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันรู้สึกราวกับกำลังจมอยู่ในพายุที่รุนแรง คลื่นแล้วคลื่นเล่าซัดเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน นอกจากผลกระทบจากสถานการณ์โควิด-19 และการต้องห่างไกลจากคนที่ฉันรักแล้ว ฉันยังต้องเผชิญกับเหตุการณ์ด้านลบที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจของฉันแตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

เมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อน ลูกสาวของฉันถูกเลิกจ้างจากงาน ขณะเดียวกัน สามีของฉันก็ได้รับแจ้งตั้งแต่ต้นปีว่าบริษัทที่เขาทำงานอยู่กำลังจะปิดตัวลง ส่วนตัวฉันเองก็ไม่มีงานทำ เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่หลังส่วนล่าง สถานการณ์ดูเหมือนมืดมนมาก และฉันก็กังวลว่าเราจะหาเงินมาจ่ายค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ได้อย่างไร

มีช่วงหนึ่ง ที่ฉันได้หยุดอ่านหนังสือ Unmerited Favor ไป แต่เมื่อไม่นานมานี้ ฉันก็หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง และอ่านต่อจากจุดที่เคยค้างไว้ ซึ่งบังเอิญเป็นตอนที่อาจารย์ปรินซ์เขียนถึงเรื่องที่ดาวิดเอาชนะโกลิอัท

ในช่วงที่ชีวิตของฉันตกต่ำที่สุด ต้องดิ้นรนเพื่อให้ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยความซึมเศร้า และโทษตัวเองอยู่ตลอดเวลา ฉันได้ร้องทูลต่อพระเจ้า

ฉันได้รับการวินิจฉัยว่าติดเชื้อสเตรปโตคอคคัส (เชื้อแบคทีเรียที่ก่อให้เกิดโรคต่าง ๆ เช่น คออักเสบ ปอดอักเสบ และการติดเชื้อในกระแสเลือด) และต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ศีรษะ มือ และเท้า

อาจารย์ปรินซ์คะ มีช่วงหนึ่งในชีวิตของฉันที่เวลาศึกษาพระคัมภีร์ก็จะเต็มไปด้วยความแห้งแล้งและไร้ชีวิตชีวา แม้ว่าฉันจะอ่านพระวจนะ แต่ก็แทบไม่ได้รับอะไรจากการอ่านเลย ฉันเริ่มรู้สึกถูกกล่าวโทษและรู้สึกผิด จนในที่สุดก็หยุดอ่านพระคัมภีร์ไปเป็นเวลานาน

อาจารย์ปรินซ์ครับ ผมเริ่มฟังคำสอนของอาจารย์หลังจากที่เพื่อนคนหนึ่งแนะนำให้ฟัง ตอนแรกผมค่อนข้างสงสัย แต่เมื่อได้ฟังกลับรู้สึกว่าคำสอนเหล่านั้นตรงกับสิ่งที่อยู่ในใจของผมและทำให้ผมอุ่นใจ จึงทำให้ผมอดที่จะฟังต่อไปเรื่อย ๆไม่ได้

ผมเริ่มสัมผัสถึงการทรงปกป้องของพระเจ้าอย่างเป็นรูปธรรม หลังจากได้ฟังคำเทศนาของอาจารย์ปรินซ์เกี่ยวกับพระธรรมสดุดีบทที่ 91 ผมประกาศว่าพระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและป้อมปราการของผม และผมอยู่ภายใต้ปีกแห่งการทรงปกป้องของพระองค์

ช่วงต้นปีที่ผ่านมา เช้าวันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่สามารถอ้าปากได้ตามปกติ เมื่อพยายามอ้าปากก็จะมีเสียง “กึก” ดังขึ้น ทำให้ฉันแปรงฟันและ รับประทานอาหาร ได้อย่างยากลำบากหรือแม้กระทั่งการหาวก็ตาม