உங்களுடைய மனப்போராட்டத்தில் வெற்றிபெறுதல் (பகுதி 1/3)

உறுதியான மனநிலை தேவன் உங்களுக்காக வைத்திருக்கும் சித்தமே

தன் அறையில் தனியாக இருந்த மான்டி, கண்ணாடியில் தெரிந்த தன்னையே உற்றுநோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அறை முழுவதும் இருளால் மூழ்கியிருந்தது; கணினித் திரையிலிருந்து வரும் ஒளியே ஒரே வெளிச்சமாக இருந்தது. இணையம் அவள் தேடிய தப்பித்தலை அவளுக்குக் கொடுக்கவில்லை. பின்னணியில் இசை மிகச் சத்தமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது—தன் மனதிற்குள் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த எண்ணங்களையும் குரல்களையும் மூழ்கடிக்கவே அவள் அதைப் பெரிதாக வைத்திருந்தாள். 

அவை மீண்டும் தொடங்கியிருந்தன; இடைவெளியின்றி, ஒன்றின் பின் ஒன்றாக, அவள் மனதின் வழியாக வேகமாக பாய்ந்துகொண்டிருந்தன:

நான் அருவருப்பாக இருக்கிறேன்.
நான் ஒரு பெரிய தோல்வி.
என்னை யாரும் நேசிப்பதில்லை.
எனக்கு எதுவுமே சரியாக நடப்பதில்லை.
நான் ஏன் உயிரோடே இருக்க வேண்டும்?
நான் வாழத் தகுதியில்லாதவன்/தகுதியில்லாதவள்.
என் வாழ்க்கையை நான் வெறுக்கிறேன்.
நான் இறந்துவிட வேண்டும் என்பதே என் ஆசை!

தான் அருவருப்பானவள், பயனற்றவள், ஒரு பெரிய தோல்வி என்ற உறுதியான எண்ணத்தில், அந்த இளம்பெண் நண்பர்களிடமும் குடும்பத்தினரிடமும் இருந்து தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளத் தொடங்கினாள். நாளுக்கு நாள் அவளை மேலும் மேலும் மூடிக்கொண்ட, ஆழமும் இருளும் நிறைந்த மனச்சோர்வின் குழியில் அவள் சுழன்று கீழே விழுந்தாள். முயற்சி செய்தாலும், அந்த கருந்துளையிலிருந்து வெளியே வர அவளால் முடியவில்லை. ஒரு கருமேகம்போல் அவள் மனதையும், வாழ்க்கையையும், எதிர்காலத்தையும் சூழ்ந்துகொண்டது போலவே தோன்றியது.

மான்டிக்கு அடிக்கடி கவலைத் தாக்கங்கள் (anxiety attacks) ஏற்படத் தொடங்கின. இரவின் நடுவில் திடீரென விழித்து, மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டவளாகவும், காரணமே இல்லாத பயத்தால் இதயம் வேகமாக துடித்துக்கொண்டிருப்பதையும் உணர்ந்தாள். இத்தகைய தாக்கங்கள் பலமுறை அவளை அவசர சிகிச்சைப் பிரிவிற்கு கொண்டு சென்றன. அந்த அச்சத்தையும் வேதனையையும் இனி தாங்க முடியாமல், அவள் பல முறை தன் உயிரை முடித்துக்கொள்ள முயன்றாள்.

தன் சகோதரன் அவளைச் சந்தித்து, இயேசுவைப் பற்றிப் பகிர்ந்து, சபைக்கு வர அழைக்கவில்லை என்றால், மான்டியும் இன்னொரு தற்கொலை புள்ளிவிவரமாக மாறியிருக்கலாம். ஆரம்பத்தில் அவள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தாலும், ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை சபை ஆராதனைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற வலுவான, விளக்கமற்ற ஆவல் அவளுக்குள் எழுந்தபோது, இறுதியில் அவள் சென்றாள். அந்த நாளில், அவள் வாழ்க்கை முழுமையாக மாற்றப்பட்டது. அவள் இப்படிப் பகிர்ந்தாள்:

அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஆராதனையின் போது, ஏதோ ஒன்று என் உள்ளத்தை ஆழமாகத் தொட்டது; என் கண்ணீரை நான் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் பொங்கிப் பெருகியது. பிரசங்கத்தின் போது, இயேசு தம்மை எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் வெளிப்படுத்தினார். அதற்கு முன் நான் அவரைப் பற்றியே கேள்விப்பட்டிருந்தேன்; ஆனால் சங்கீதம் 91 குறித்து பாஸ்டர் பிரின்ஸ் பகிர்ந்தபோது, ஆண்டவர் தமது அன்பை எனக்குத் தெரியப்படுத்தினார்—எனக்காக மரணமடைந்து, செழிப்பான வாழ்க்கையை எனக்குக் கொடுக்க விலை கொடுத்த ஒரு இரட்சகரின் அழகான அன்பை. அந்த நாளிலிருந்து, கவலைத் தாக்கங்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் வரவில்லை. என் பரலோக உளவியல் மருத்துவரான இயேசு, மனச்சோர்வின் மூச்சுத் திணறச் செய்யும் பிடியிலிருந்து என்னை விடுவித்தார்.

ஆண்டவரின் அன்பைப் பற்றிய தனிப்பட்ட வெளிப்பாட்டைப் பெற்ற பிறகு, மான்டி முதலில் கவனித்த விஷயங்களில் ஒன்று அவளுடைய சிந்தனை வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியதுதான். “நான் அருவருப்பானவள், நான் மாசடைந்தவள், நான் ஒரு தோல்வி” போன்ற எண்ணங்கள், “இயேசு என்மேல் இவ்வளவு அன்பு வைத்ததால் எனக்காக மரணமடைந்தார்; நான் அவருடைய மதிப்புமிக்க பிள்ளை” என்ற எண்ணங்களால் மாற்றப்படத் தொடங்கின. 

தேவனுடைய கிருபையின் வெளிச்சத்தில் தன் உண்மையான அடையாளத்தை அவள் அதிகமாகக் காணத் தொடங்கியபோது, தோல்வியையும் குற்றம் சாட்டுதலையும் உண்டாக்கிய எண்ணங்களை மாற்றி, சமாதானமும் நோக்கமும் நிறைந்த எண்ணங்கள் அவள் மனதில் அதிகமாக இடம்பிடிக்கத் தொடங்கின. இறுதியில், அந்த எதிர்மறை எண்ணங்கள் அவள் மனதில் எந்த இடத்தையும் பிடிக்க முடியாமல் முற்றிலும் வலுவிழந்தன. அவள் இப்படிக் கூறினாள்:

இப்போது, நான் கண்ணாடியில் என்னைப் பார்க்கும்போது, வாழ்வதற்கான ஒரு நோக்கத்துடன் இருக்கும் தேவனுடைய மதிப்புமிக்க பிள்ளையையே பார்க்கிறேன்—அந்த நோக்கம் அவரே. அவருடைய அன்பு ஒருபோதும் தோல்வியடையாதது; என் தவறுகள் இருந்தபோதிலும் அவர் என்னை நேசிக்கிறார் என்பதை நான் அறிவேன். நான் பரிபூரணமானவள் அல்ல. இன்னும் தவறுகள் செய்கிறேன். ஆனால் என் பரிபூரணத்துவம் கிறிஸ்துவே என்பதையும், அவர் சிலுவையில் நிறைவேற்றிய பூரணமான பணியை நான் அதிகமாகப் புரிந்துகொள்ளும் போதெல்லாம், நான் மேலும் மேலும் மாற்றப்படுகிறேன் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறேன்.

என் நண்பரே, மனச்சோர்வும் நம்பிக்கையிழப்பும் நிறைந்த, தோல்வி உணர்வை உண்டாக்கும் எண்ணங்களின் குழியிலிருந்து ஆண்டவரின் கிருபையால் மீட்கப்பட்ட பலரின் சாட்சிகளில் இதுவும் ஒன்றே. அவர்களுக்காக இயேசுவின் அன்பையும் கிருபையையும் எளிமையாக ஏற்றுக்கொண்டதே, அவர்களை கட்டிப்போட்டிருந்த கண்களுக்குத் தெரியாத சங்கிலிகளிலிருந்து விடுபட வல்லமையைக் கொடுத்தது. அதன் பின், அவர்கள் வாழ்க்கையில் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக பெரிய விடுதலைகளையும் முன்னேற்றங்களையும் அனுபவித்தார்கள்.

இன்றைக்கு பலர் கவலை மற்றும் மனச்சோர்வை உண்டாக்கும் எண்ணங்களால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்—அவை அவர்களை தாழ்த்தி, தோல்வி உணர்வில் மூழ்கடித்து, கடந்த கால வேதனைகளையும் ஏமாற்றங்களையும் தாண்டிச் செல்ல முடியாமல் கட்டுப்படுத்துகின்றன. பலர், தங்கள் நண்பர்களுக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் தெரியாமலே, இப்போதே மான்டியைப் போல “நான் அருவருப்பானவன்/அவள், மதிப்பில்லாதவன்/அவள்” என்று உணரச் செய்யும் தோல்வி எண்ணங்களோடு போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய எண்ணங்கள் வளர அனுமதிக்கப்பட்டு வேரூன்றினால், அவை தொடர்ச்சியான பாதுகாப்பின்மை, சமூக பிரச்சினைகள், கடுமையான அடிமைத்தனங்கள், நோய்கள், இறுதியில் மரணத்திற்கே இட்டுச் செல்லக்கூடிய பாதையில் அவர்களை அழைத்துச் செல்லலாம்.